مائوتسه تونگ، رهبر حزب كمونيست چين و چانگ كاي چك، رهبر حزب ملِي‌گراي كومينتانگ بيش از 30 سال با يكديگر جنگيده بودند. سرانجام با شكست چانگ كاي چك او ناگزير مي‌شود به جزيره فرمز (تايوان امروزي) فرار كند و در آنجا حكومتي به نام جمهوري ملي چين را تاسيس مي‌كند.

مائوتسه تونگ 55 ساله رهبر فاتح به رياست جمهوري چين دست مي يابد و نزديكترين يارش، چوئن لاي نخست‌وزير چين مي‌شود.

ثبات بازيافته اين تصور را ايجاد كرد كه همانگونه كه در گذشته تقريبا هر 300 سال يك بار بعد از يك دوران طولاني هرج و مرج يك سلسله جديد امپراتوران چين به قدرت مي‌رسيد، اكنون نيز اوضاع آرام خواهد شد.

اين ثبات فقط ظاهر ماجرا بود. كشتار مخالفان رژيم كمونيستي و عواقب ناشي از مصادره زمين‌ها موجب قرباني شدن ميليون‌ها نفر از مردم چين شدند.

علاوه بر اين مائوتسه تونگ در دوران قدرت خود طرح‌هايي مانند «جنبش صدگل»، «جهش بزرگ به جلو» و «انقلاب فرهنگي» را در پيش گرفت كه در جريان هر يك از آنها ده‌ها ميليون چيني بي‌گناه جان خود را از دست دادند.

با مرگ مائو در سال 1976 ميلادي رهبران براگماتيك تحت رهبري دنگ شيائوپينگ ظهور كردند كه به دوران فاجعه‌بار چين خاتمه دادند و اميد يك زندگي بهتر در اين كشور پهناور و پرجمعيت آرام آرام تحقق گرفت و چين از انزواي دوره مائو خارج شد.

به اين ترتيب، در روز اول اكتبر سال 1949 ميلادي مائوتسه تونگ، رهبر فاتح حزب كمونيست از بالكن دربار سابق امپراتوران چين در شهر پكن كه بر ميدان «تيان آن من» مشرف بود تاسيس جمهوري خلق چين را اعلام كرد.

پس از تاسيس جمهوري خلق چين و به قدرت رسيدن مائو ، ده‌ها ميليون چيني بر اثر سياست‌هاي غلط او جان خود را از دست دادند تا اينكه با مرگ مائو و به قدرت رسيدن رهبران پراگماتيك برگ تازه‌اي در تاريخ اين كشور پهناور و پرجمعيت گشوده شد كه امروز نتايج مثبت آن در زندگي مردم چين كاملا ملموس است.

از آن پس روز اول اكتبر به روز جشن ملي در چين كمونيست تبديل شد.

قلعه جمهور معروف به دژ بابک در 50 کيلومتري شمال شهرستان اهر و در ارتفاعات غرب رود بزرگ قره‌سو قرار دارد؛ منطقه‌اي که به نام کليبر معروف است.

دژ بابک خرمدين بر فراز قله کوهستاني در حدود 2300 تا 2700 از سطح دريا ارتفاع دارد.

قلعه بابک که به نام‌هاي قلعه بابک، دژ بابک، بذ و قلعه جمهور هم معروف است دژ و مقر سردار تاريخي ايران، بابک خرم‌دين بوده است كه در هنگام قيام بر عليه دستگاه خلافت عباسي در قرن سوم هجري ساخته شده است.

مسافت راه كليبر به قلعه حدود 3 كيلومتر است و به هنگام عبور بايد گردنه‌ها و گذرگاه‌هاي خطرناكي را پشت سر گذاشت.

قبل از رسيدن به دروازه قلعه و ورود به بناي مستحكم دژ بايد از معبري عبور كرد كه به صورت دالاني است و از سنگ‌هاي منظم طبيعي شکل گرفته و تنها گنجايش عبور1 نفر را دارد و دو نفر به سختي مي‌توانند از آن بگذرند.

فاصله اين معبر تا باروي قلعه در حدود 200 متر است و مقابل آن قرار دارد. از همين نقطه است كه صعوبت راه و ابهت خاص اين قلعه رفيع و موقعيت خيره كننده آن بيننده را به اعجاب وا مي دارد.

امتداد بصري معبر در نهايت به دروازه قلعه ختم مي‌شود و دقيقاً در راستاي آن قرار دارد كه باعث مي‌شود ورود هر تازه وارد و سپاهي و غيره از طريق دو برج ديده باني در سمت دروازه ورودي قابل رؤيت باشد.

براي نفوذ به داخل تنها راه ورود دروازه اصلي است و از كوهستان امكان وارد شدن به قلعه وجود ندارد.

با گذر از دروازه ورودي و پشت سر گذاشتن بارو، جهت رسيدن به دژ اصلي بايد از گذرگاهي باريك كه حدود 100 متر صعود از ارتفاع را نيز به همراه دارد گذشت تا به مدخل ورودي قلعه رسيد، مسيري صعب العبور كه از يك سمت مشرف به دره‌اي است با جنگل‌هاي تنك و ژرفايي در حدود 400 متر كه به صورت تيغه و ديواره تا قعر دره ادامه دارد.

در سمت شمال غربي دژ پلكان‌هايي سرتاسري وجود داشته كه اكنون ويران شده و قسمت‌هايي از آن بيرون خاك است و تنها راه صعود به بخش‌هاي مرتفع تر بناست.

از آثار معماري و برخي از سنگ‌هاي زبره تراش و روش چفت و بست سنگ‌ها و ملات ساروج و اندود ديوارها از نوعي گچ و خاك مي‌توان دريافت كه ساختمان اين دژ و قلعه در روزگار اشكانيان و بخصوص ساسانيان ساخته شده است.

اين دژ در قرون دوم و سوم و تا چند قرن پس از آن مورد تعمير و مرمت قرار گرفته و تغييراتي در آن به وجود آمده و الحاقاتي در بنا ايجاد شده است.

سیدمحمدحسین طباطبائی